S┬│awni absolwenci Utwˇrz PDF Drukuj PoleŠ znajomemu


prof. dr hab. Andrzejewski Roman Micha┬│

(matura 1949 r.)

Ekolog polski

Roman Andrzejewski urodzi┬│ si├¬ w 1930 r. w Niegibalicach na Kujawach w maj┬▒tku swoich rodzic├│w. Na pocz┬▒tku II wojny ┬Âwiatowej zosta┬│ wyrzucony z maj┬▒tku i przebywa┬│ w Gr├│jeckim i w Warszawie. Uczy┬│ si├¬ w tajnym Gimnazjum im. Miko┬│aja Reja. Powstanie warszawskie prze┬┐y┬│ na Mokotowie. W 1949 r. uko├▒czy┬│ Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku i rozpocz┬▒┬│ studia na Uniwersytecie Miko┬│aja Kopernika w Toruniu, nast├¬pnie Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyska┬│ magisterium. W latach 1954-1974 pracowa┬│ w Instytucie Ekologii PAN, w kt├│rym si├¬ doktoryzowa┬│ i habilitowa┬│. Odby┬│ p├│┬│roczny sta┬┐ naukowy na uniwersytecie w Moskwie. W 1974 r. wyrzucony z pracy, znalaz┬│ zatrudnienie w Instytucie Kszta┬│towania ┬Žrodowiska, a w 1978 r. obj┬▒┬│ Katedr├¬ Le┬Ânictwa Szko┬│y G┬│├│wnej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1989 r. zosta┬│ wiceministrem Ochrony ┬Žrodowiska, a po trzech latach obj┬▒┬│ Katedr├¬ Ekologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W czasie swojej pracy naukowej bada┬│ problemy ekologii populacji drobnych gryzoni, zaj├¬cy i dzik├│w, funkcjonowanie ┬Ârodowiska przyrodniczego i zajmowa┬│ si├¬ planowaniem przestrzennym pod k┬▒tem zagadnie├▒ ekologicznych. W roku 2005 przeszed┬│ na emerytur├¬. Jest autorem 300 publikacji naukowych i popularno-naukowych, doktoryzowa┬│ 17 os├│b. W 2010 r. opublikowa┬│ wspomnienia „Zapiski myszo┬│apa”

Arentowicz J├│zef

(1905-1911 ucze├▒ WSH – wychowanek )

Wsp├│┬│tw├│rca polskiej metrologii, europejski autorytet w dziedzinie metrologii, historyk, spo┬│ecznik, kolekcjoner miar i wag Pracownik Urz├¬du Miar w Lublinie, Piotrkowie Trybunalskim i W┬│oc┬│awku, w latach 1927-1961 naczelnik Obwodowego Urz├¬du Miar; dzia┬│acz spo┬│eczny PCK,PTTK, Ligi Morskiej, LOP, Polskiego Towarzystwa Historycznego, wsp├│┬│organizator Muzeum Miar w Warszawie; autor ksi┬▒┬┐ek „Miary Polskie” i „Z przesz┬│o┬Âci uzdrowiska Wieniec”.
Przez ca┬│e ┬┐ycie kolekcjonowa┬│ wszelkie przedmioty zwi┬▒zane z dawnymi miarami. We w┬│asnym mieszkaniu zorganizowa┬│ prywatne muzeum metrologiczne. W swych zbiorach wyr├│┬┐ni┬│ cztery dzia┬│y: odwa┬┐niki, miary pojemno┬Âci, miary d┬│ugo┬Âci i narz├¬dzia pomiarowe. Po jego ┬Âmierci w 1972 r. eksponaty zosta┬│y przekazane do Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzy├▒skiej we W┬│oc┬│awku, Muzeum Miar w Warszawie i Muzeum Dawnego Kupiectwa w ┬Žwidnicy.
Odznaczony Srebrnym Krzy┬┐em Zas┬│ugi, Z┬│otym Krzy┬┐em Zas┬│ugi, Krzy┬┐em Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Arentowicz Zdzis┬│aw

(matura 1910 r.)

Literat, ksi├¬garz, bibliofil, dzia┬│acz spo┬│eczny, krajoznawca, mi┬│o┬Ânik W┬│oc┬│awka i Kujaw, uczestnik strajku szkolnego 1905 r., wsp├│┬│organizator Oddzia┬│u Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, za┬│o┬┐yciel Ksi├¬garni Kujawskiej, w latach 1918-1919 redaktor „Gazety Kujawskiej”, wsp├│┬│redaktor „┬»ycia W┬│oc┬│awka i Okolicy”, w latach 1929-1933 redaktor pisma „Cyrulik W┬│oc┬│awski”, w latach 1945-1956 prezes Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, inicjator i prezes Klubu Literacko-Artystycznego we W┬│oc┬│awku, tw├│rca Stowarzyszenia Teatru Ziemi Kujawskiej, od 1951 r. cz┬│onek Zwi┬▒zku Literat├│w Polskich, autor sztuk scenicznych, ksi┬▒┬┐ek historycznych, s┬│uchowisk radiowych, artyku┬│├│w, odczyt├│w.
Najwi├¬ksze z nich to monografia „W┬│oc┬│awek” (1937), utwory sceniczne : „P┬│owce” (1931), „Skarb w jeziorze” (1935), „Betlejem Kujawskie” (1945).

Barthel de Weydenthal Przemys┬│aw

(matura 1910 r.)

Urodzi┬│ si├¬ 13 VI 1893 r. w B┬▒dkowie. W 1908 r. rozpocz┬▒┬│ nauk├¬ we W┬│oc┬│awskiej Szkole Handlowej, gdzie wsp├│┬│tworzy┬│ tajn┬▒ niepodleg┬│o┬Âciow┬▒ Organizacj├¬ M┬│odzie┬┐y Narodowej. By┬│ wsp├│┬│organizatorem strajku szkolnego w obronie Wac┬│awa Guli├▒skiego – nauczyciela j├¬zyka polskiego. Pisa┬│ artyku┬│y do konspiracyjnego miesi├¬cznika „Pobudka”, wydawanego przez uczni├│w WSH.
W 1910 r. zda³ maturê. W 1911 r. wst±pi³ jako ochotnik do pu³ku artylerii konnej stacjonuj±cego w Suwa³kach, gdzie w 1912 r. uzyska³ stopieñ chor±¿ego rezerwy. W 1913 r. rozpocz±³ studia w Cesarsko-Królewskiej Akademii Wojskowo-Technicznej w Modling pod Wiedniem.
Z chwil┬▒ wybuchu I wojny ┬Âwiatowej Barthel de Weydenthal porzuci┬│ studia i zameldowa┬│ si├¬ w Komendzie g┬│├│wnej Legion├│w. Jesieni┬▒ 1914 r. uczestniczy┬│ w bojach pod Krzywop┬│otami, Marcinkowicami i Pisarzow┬▒, nast├¬pnie pod Nid┬▒ i Styrem. W kwietniu 1916 r. mianowany zosta┬│ dow├│dc┬▒ dywizjonu haubic, a nast├¬pnie szefem sztabu III Brygady Legion├│w.
Na Ukrainie tworzy┬│ nowe jednostki regularnej armii polskiej. Obj┬▒┬│ stanowisko dow├│dcze w korpusie gen. Dowb├│r – Mu┬Ânickiego. Wkr├│tce awansowa┬│ do stopnia podpu┬│kownika. Organizowa┬│ artyleri├¬ dywizji gen. ┬»eligowskiego, szkoli┬│ przysz┬│ych oficer├│w Wojska Polskiego. Zosta┬│ ci├¬┬┐ko ranny w kwietniu 1919 r. w trakcie natarcia na Odess├¬.
Zmar┬│ 7 IV 1919 r. Zosta┬│ pochowany na miejscowym cmentarzu. W 1932 r. jego prochy przewieziono do Polski i z┬│o┬┐ono na cmentarzu parafialnym w B┬▒dkowie.
28 V 1939 r. podczas Zjazdu Wychowanków GZK w gmachu szkolnym ods³oniêta zosta³a pami±tkowa tablica dla uczczenia pamiêci wychowanka p³k. Przeemys³awa Barthla de Weydenthala.
Pu┬│kownik Przemys┬│aw Barthel de Wedenthal by┬│ odznaczony Krzy┬┐em Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzy┬┐em Niepodleg┬│o┬Âci z Mieczami, Krzy┬┐em Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, czterokrotnie Krzy┬┐em Walecznych, francuskim Croix de Guerre, Croix Decoration III kl. oraz Militarverdienstkreutz III kl. i Krzy┬┐em ┬»elaznym I Brygady.

Baurski Janusz

(matura 1913 r.)

mgr in┬┐. mechanik, wybitny organizator przemys┬│u maszynowego i zbrojeniowego, jeden z najwybitniejszych in┬┐ynier├│w II Rzeczypospolitej i okresu odbudowy Polski po II wojnie ┬Âwiatowej, dzia┬│acz spo┬│eczny.
Ju┬┐ w latach szkolnych prowadzi┬│ dzia┬│alno┬Â├Ž patriotyczn┬▒. W 1918 r. jako ochotnik wst┬▒pi┬│ do powstaj┬▒cego Wojska Polskiego, bra┬│ udzia┬│ w wojnie bolszewickiej.
Studiowa┬│ na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Warszawskiej. Po uko├▒czeniu uczelni w 1925 r. pozosta┬│ na stanowisku asystenta Zak┬│adu Obr├│bki Metali Politechniki Warszawskiej.
W 1927 r. rozpocz┬▒┬│ prac├¬ w G┬│├│wnych Warsztatach Kolejowych w Nowym S┬▒czu. W latach 1933-1936 podj┬▒┬│ prac├¬ w Warszawskiej Sp├│┬│ce Akcyjnej Budowy Parowoz├│w. W 1936 r. zosta┬│ powo┬│any na inspektora odpowiedzialnego za rozbudow├¬ przemys┬│u zbrojeniowego w ramach tworzenia Centralnego Okr├¬gu Przemys┬│owego. Wybudowa┬│ od podstaw fabryk├¬ obrabiarek w Rzeszowie b├¬d┬▒c┬▒ fili┬▒ Zak┬│ad├│w H. Cegielski z Poznania. Dokona┬│ tego w 1 rok i 3 tygodnie. O sukcesie in┬┐. Baurskiego ┬Âwiadczy rozwini├¬cie eksportu dzia┬│ek przeciwpancernych do Anglii, Holandii i Rumunii oraz fakt realizowania przez zak┬│ady w Rzeszowie 58,4 % ca┬│ej produkcji zak┬│ad├│w H. Cegielski w Poznaniu i Rzeszowie.
W okresie II wojny ┬Âwiatowej pomaga┬│ w technicznej s┬│u┬┐bie cywilnej. W 1941 r. zosta┬│ dyrektorem Fabryki Marmolady „Spo┬│em” w Cz├¬stochowie. Ryzykuj┬▒c ┬┐yciem podj┬▒┬│ decyzj├¬ o zani┬┐aniu receptur wytwarzanych produkt├│w. Wygospodarowane nadwy┬┐ki marmolady i cukru przeznacza┬│ na paczki ┬┐ywno┬Âciowe dla wi├¬┬╝ni├│w oboz├│w koncentracyjnych.
Po wojnie zosta┬│ dyrektorem Pierwszej Fabryki Lokomotyw „Fablok – Chrzan├│w” . Po roku „Fablok” produkowa┬│ ju┬┐ 40 parowoz├│w miesi├¬cznie.
W latach 1950-1951 by³ dyrektorem technicznym Zak³adów Mechanicznych w Elbl±gu. W latach 1951-1956 naczelny in¿ynier w Centralnym Zarz±dzie Budowy Maszyn Górniczych w Bytomiu. By³ cz³onkiem Zarz±du G³ównego Stowarzyszenia In¿ynierów Mechaników Polskich, rzeczoznawc± w Wydziale Ekspertów Przemys³owych w Banku Gospodarki Krajowej w £odzi, cz³onkiem Instytutu Nauki Organizacji i Kierownictwa w Warszawie.
Odznaczony odznaka honorow± Stowarzyszenia Uczestników Walki o Szko³ê Polsk±, dwoma Krzy¿ami Walecznych, Krzy¿em Legionowym, Orderem Odrodzenia Polski.

Deg├│rski Marek

(matura 1975)
prof. dr hab. nauk o Ziemi
dyrektor Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN

Jest absolwentem Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku (matura 1975). W latach 1975-1979 studiowa┬│ geografi├¬ na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMK. W 1988 r. uzyska┬│ stopie├▒ doktora nauk przyrodniczych w zakresie geografii, w 2002 r. – tytu┬│ doktora habilitowanego, a w 2009 r. – profesora nauk o Ziemi.
Od 1979 r. jest zatrudniony w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, gdzie pe³ni³ funkcje : kierownika Dzia³u Wspó³pracy Naukowej z Zagranic±, zastêpcy dyrektora Instytutu ds. naukowych, kierownika Zak³adu Geoekologii i Klimatologii, a od 2010 r. dyrektora naczelnego Instytutu.
Profesor Marek Deg├│rski to naukowiec o szerokich zainteresowaniach dotycz┬▒cych funkcjonowania systemu ┬Ârodowiska przyrodniczego oraz jego wsp├│┬│zale┬┐no┬Âci ze sfer┬▒ spo┬│eczno-gospodarcz┬▒ oraz zr├│┬┐nicowania w r├│┬┐nych skalach przestrzennych.
W swojej karierze naukowej odby┬│ wiele zagranicznych sta┬┐y m. in. Stypendium Fulbright’a w USA, sta┬┐e w Belgii, Finlandii, W┬│oszech, Szwajcarii. Wyst├¬powa┬│ na mi├¬dzynarodowych konferencjach i sympozjach . Prowadzi┬│ wyk┬│ady i seminaria na uczelniach zagranicznych ( Uniwersytet Rzymski, Kr├│lewski Uniwersytet Ghant w Belgii, Uniwersytet Harwardzki, Stanu Michigan, Washington, Connecticut, Uniwersytet w Helsinkach, Barcelonie, Ljubljanie i in.) i polskich (Wy┬┐sza Szko┬│a Ekologii i Zarz┬▒dzania w Warszawie, Wy┬┐sza Szko┬│a Turystyki i Rekreacji, Wy┬┐sza Szko┬│a Handlu i Finans├│w Mi├¬dzynarodowych, Wy┬┐sza Szko┬│a Finans├│w i Zarz┬▒dzania w Warszawie).
Prowadzi³ liczne badania terenowe w Europie oraz Stanach Zjednoczonych, Rosji, Australii i Indiach. Jest cz³onkiem wielu organizacji i towarzystw naukowych, ekspertem zewnêtrznym Narodowego programu FORESIGHT POLSKA 2020, cz³onkiem Pañstwowej Rady Ochrony Przyrody kadencji 2014-2019. Bra³ udzia³ w opracowaniu Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju do roku 2033. Jest autorem ponad 340 prac naukowych, redaktorem czasopism naukowych ( Przegl±d Geograficzny, Geographia Polonica i in.). Odznaczony Z³ot± Odznak± Polskiego Towarzystwa Geograficznego. W 2005 r. otrzyma³ Nagrodê im. Stanis³awa Staszica Wydzia³u VII PAN, w 1989 r. Nagrodê Prezesa PAN i w 1988 r. Nagrodê Sekretarza Wydzia³u VII PAN.

Fryszkowski Andrzej

(matura 1967)

prof. dr hab. nauk matematycznych
cz┬│onek Komitetu G┬│├│wnego Olimpiady Matematycznej
Urodzi³ siê 6 kwietnia 1949 r. W roku 1967 ukoñczy³ Liceum Ziemi Kujawskiej. Naukê kontynuowa³ na Wydziale Matematyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w roku 1973 uzyska³ tytu³ magistra. W 1982 r. otrzyma³ tytu³ doktora, w 1993 doktora habilitowanego a w 2007 r. tytu³ profesora nauk matematycznych.
Od 1978 r. pracuje na Politechnice Warszawskiej. Prowadzi badania nad w┬│asno┬Âciami multifunkcji, w┬│asno┬Âciami zbioru rozwi┬▒za├▒ inkluzji r├│┬┐niczkowych oraz w┬│asno┬Âciami operator├│w r├│┬┐niczkowych wy┬┐szego rz├¬du. W latach 1991-1994 by┬│ kierownikiem grantu KBN „Inkluzja”. Od 1995 r. jest kierownikiem grantu statutowego PW „Badanie zrelaksowanych uk┬│ad├│w sterowa├▒ i prawa zachowania”. W pracach wykorzystuje metody analizy funkcjonalnej, w szczeg├│lno┬Âci twierdzenia o ci┬▒g┬│ych selekcjach. Najwi├¬kszym osi┬▒gni├¬ciem prof. A. Fryszkowskiego jest twierdzenie o istnieniu ci┬▒g┬│ej selekcji dla p├│┬│ci┬▒g┬│ej z do┬│u multifunkcji o warto┬Âciach rozk┬│adalnych.
Za swoj┬▒ prac├¬ by┬│ wielokrotnie nagradzany : Nagroda Ministra III-go stopnia za prac├¬ doktorsk┬▒ – 1982, Nagroda zespo┬│owa Rektora PW za prac├¬ dydaktyczn┬▒ – 1989, Nagroda Rektora PW I-go stopnia za monografi├¬ – 2005 i Nagroda zespo┬│owa Rektora PW III-go stopnia za prac├¬ naukow┬▒ – 2012.

Gosty├▒ski Adam

(matura 1946 r.)
pseudonim Aleksander, Wicherek
cz┬│onek Armii Krajowej we W┬│oc┬│awku, cz┬│onek Komendy Powiatu W┬│oc┬│awek „Miecza i P┬│uga”

Urodzi┬│ si├¬ 17.11.1922 r. we W┬│oc┬│awku. Do 1939 r. uko├▒czy┬│ 7 klas szko┬│y powszechnej i 3 klasy Gimnazjum Ziemi Kujawskiej. By┬│ w tym czasie cz┬│onkiem Zwi┬▒zku Harcerstwa Polskiego i Katolickiego Stowarzyszenia M┬│odzie┬┐y M├¬skiej. W 1946 r. uko├▒czy┬│ w trybie przyspieszonym Liceum Ziemi Kujawskiej – typ matematyczno-fizyczny.
W 1940 r. zosta┬│ wywieziony na roboty przymusowe do Bremen. W 1941 r. uda┬│o mu si├¬ powr├│ci├Ž do W┬│oc┬│awka, gdzie zosta┬│ wprowadzony przez swojego ojca w dzia┬│alno┬Â├Ž konspiracyjn┬▒ w ugrupowaniach Komendy Obro├▒c├│w Polski, Narodowej Organizacji Wojskowej, Kujawskiego Zwi┬▒zku Polityczno-Literackiego, Komendy Powiatu W┬│oc┬│awskiego „Miecza i P┬│uga”. W sierpniu 1944 r. po dekonspiracji Adamowi Gosty├▒skiemu uda┬│o si├¬ unikn┬▒├Ž aresztowania. Od po┬│owy sierpnia by┬│ cz┬│onkiem oddzia┬│u le┬Ânego AK Sierpc. Po wyzwoleniu Sierpca powr├│ci┬│ do W┬│oc┬│awka. Zosta┬│ zatrzymany i jako ┬┐o┬│nierz AK aresztowany, szykanowany i wielokrotnie wzywany na przes┬│uchania.
W 1946 r. rozpocz┬▒┬│ studia na kierunku chemii Wydzia┬│u Przyrodniczo-Matematycznego Uniwersytetu ┬ú├│dzkiego. Po obronie pracy magisterskiej w 1952 r. zosta┬│ skierowany do pracy w Technikum Celulozowo-Papierniczym we W┬│oc┬│awku. Pracowa┬│ tu do emerytury w 1982 r. Adam Gosty├▒ski by┬│ wsp├│┬│organizatorem Komendy W┬│oc┬│awskiej Zwi┬▒zku Harcerstwa Polskiego, dzia┬│a┬│ w miejskich i szkolnych strukturach Zwi┬▒zku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1945-1966 rozwija┬│ swoje pasje aktorskie w szkolnym teatrze GZK oraz Teatrze Ludzi Upartych. W latach 1964-1984 po┬Âwi├¬ci┬│ si├¬ harcerstwu i ┬┐eglarstwu. Ostatnie lata ┬┐ycia po┬Âwi├¬ci┬│ dzia┬│alno┬Âci we w┬│oc┬│awskim Kole ┬Žwiatowego Zwi┬▒zku ┬»o┬│nierzy AK i w kr├¬gu Szarych Szereg├│w. Zmar┬│ 3.10.1996 r. we W┬│oc┬│awku. Zosta┬│ pochowany na miejscowym cmentarzu komunalnym.
Wyr├│┬┐nienia i odznaczenia Adama Gosty├▒skiego:
Z┬│oty Krzy┬┐ Zas┬│ugi dla ZHP, Krzy┬┐ Armii Krajowej, Krzy┬┐ Partyzancki, Z┬│oty Krzy┬┐ Zas┬│ugi, Z┬│ota Odznaka ZNP, Z┬│ota Odznaka „Za zas┬│ugi dla wojew├│dztwa w┬│oc┬│awskiego”

Ks. Grzyma┬│a Edward

(matura 1926 r.)
Kap³an, mêczennik, b³ogos³awiony

Doktor prawa kanonicznego, obro├▒ca w├¬z┬│a ma┬│┬┐e├▒skiego, drugi sekretarz kurii diecezjalnej, w okresie okupacji wikariusz generalny p├│┬│nocnych rejon├│w diecezji, aresztowany w 1940 r. i uwi├¬ziony w Sachsenhausen, a nast├¬pnie wywieziony do obozu w Dachau, gdzie w 1942 r. poni├│s┬│ ┬Âmier├Ž przez zagazowanie; zaliczony do grona 108 M├¬czennik├│w II wojny ┬Âwiatowej i beatyfikowany 13 czerwca 1999 r. w Warszawie przez papie┬┐a Jana Paw┬│a II

Insadowski Henryk

(Ucze├▒ WSH)Ksi┬▒dz, prawnik, kanonista, romanista, wyk┬│adowca, prof. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, dziekan Wydzia┬│u Prawa Kanonicznego KUL.

Urodzi┬│ si├¬ 13 stycznia 1888 r. w Karnkowie, ko┬│o Lipna. W 1906 r. uko├▒czy┬│ W┬│oc┬│awsk┬▒ Szko┬│├¬ Handlow┬▒ i rozpocz┬▒┬│ studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchownym we W┬│oc┬│awku. W 1912 r. otrzyma┬│ ┬Âwi├¬cenia kap┬│a├▒skie. W latach 1912-1914 studiowa┬│ w Rzymie na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoria├▒skiego, gdzie uzyska┬│ stopie├▒ doktora. Od 1922 r. wyk┬│ada┬│ prawo rzymskie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1932 r. habilitowa┬│ si├¬ i otrzyma┬│ stanowisko profesora nadzwyczajnego. W latach 1924-1939 by┬│ dyrektorem Biblioteki Uniwersyteckiej, od 1934 r. cz┬│onkiem Towarzystwa Naukowego KUL. W czasie II wojny ┬Âwiatowej w┬│┬▒czy┬│ si├¬ do tajnego nauczania – zorganizowa┬│ i prowadzi┬│ w warunkach konspiracyjnych studia prawa kanonicznego w ramach Wydzia┬│u Teologicznego Ziem Zachodnich w Warszawie. Po zako├▒czeniu II wojny ┬Âwiatowej zosta┬│ profesorem zwyczajnym na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL. By┬│ postrzegany jako profesor wybitnie elokwentny, wymagaj┬▒cy i odznaczaj┬▒cy si├¬ wysok┬▒ kultur┬▒. Jego dorobek naukowy by┬│ poka┬╝ny, oryginalny i nieszablonowy. Zmar┬│ 14 marca 1946 r. i zosta┬│ pochowany w Lublinie.

Jarnuszkiewicz Czes┬│aw

genera┬│ brygady wychowanek WSH

Urodzi┬│ si├¬ 27.08.1888 r. w maj┬▒tku Kocho├▒, gmina Dobrzy├▒. W latach 1900-1906 ucz├¬szcza┬│ do W┬│oc┬│awskiej Szko┬│y Handlowej, w kt├│rej wraz z kolegami zorganizowa┬│ tajne ko┬│a historyczne, na kt├│rych wzajemnie uczyli si├¬ dziej├│w ojczystych. W 1905 r. uczestniczy┬│ w strajku szkolnym, za co zosta┬│ aresztowany i uwi├¬ziony na jeden dzie├▒ w miejscowym wi├¬zieniu. W 1905 r. wst┬▒pi┬│ do Polskiej Partii Socjalistycznej. Za dzia┬│alno┬Â├Ž konspiracyjn┬▒ zosta┬│ skazany na czteroletni┬▒ katorg├¬ i do┬┐ywotnie osiedlenie na Syberii.
W 1910 r. uda┬│o mu si├¬ przedosta├Ž na teren zaboru austriackiego, gdzie rozpocz┬▒┬│ studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pi├¬knych. R├│wnocze┬Ânie dzia┬│a┬│ w Zwi┬▒zku Walki Czynnej, Zwi┬▒zku Strzeleckim. W 1913 r. otrzyma┬│ stopie├▒ oficerski. Po wybuchu I wojny ┬Âwiatowej wyruszy┬│ na front jako dow├│dca 2. kompanii 1. pu┬│ku piechoty I Brygady Legion├│w. Bra┬│ udzia┬│ w wielu bitwach. Walczy┬│ w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. W 1930 r. zosta┬│ mianowany na stopie├▒ genera┬│a brygady. W 1939 r. internowany i uwi├¬ziony w Starobielsku i na ┬│ubiance w Moskwie.
Po wojnie osiedli┬│ si├¬ w Londynie. Tam odda┬│ si├¬ swojej pasji – malarstwu pejza┬┐y i portret├│w, kolekcjonerstwu militari├│w i prowadzeniu bada├▒ nad bia┬│┬▒ broni┬▒ wschodni┬▒. W 1973 r. wyda┬│ ksi┬▒┬┐k├¬ „Szabla wschodnia i jej typy narodowe”.
Wsp├│┬│pracowa┬│ z Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie – wzbogaca┬│ je wieloma cennymi darami. Zmar┬│ 19.06.1988 r. w Londynie. Zgodnie z ostatni┬▒ wol┬▒ , urna z prochami zosta┬│a przewieziona do Polski i z┬│o┬┐ona w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Pow┬▒zkowskim w Warszawie.
Genera┬│ Czes┬│aw Jarnuszkiewicz by┬│ wielokrotnie odznaczany : Krzy┬┐ Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzy┬┐ Komandorski i Krzy┬┐ Oficerski Orderu Polonia Restituta, Krzy┬┐ Niepodleg┬│o┬Âci z Mieczami, Krzy┬┐ Walecznych ( czterokrotnie) i in.

Kasperkiewicz Kazimierz

(matura 1926 r.)
Pionier w┬│oc┬│awskiej lekkiej atletyki, in┬┐ynier chemik, nauczyciel, dzia┬│acz spo┬│eczny.
Urodzi┬│ si├¬ 5 sierpnia 1908 r. w J├¬drzejowie, ├│wczesne woj. kieleckie. W latach 1918 – 1926 by┬│ uczniem Pa├▒stwowego Gimnazjum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku i zawodnikiem szkolnej sekcji lekkoatletycznej.
W okresie 1924 - 1926 zdoby┬│ 9 medali w biegach sprinterskich (100 m, 200 m), skoku w dal, tr├│jskoku i pchni├¬ciu kul┬▒. W 1933 r. uzyska┬│ stopie├▒ in┬┐yniera Wydzia┬│u Chemii Politechniki Warszawskiej. W sto┬│ecznym klubie AZS by┬│ wielokrotnym medalist┬▒ mistrzostw Polski senior├│w, a tak┬┐e w 1927 r. trzykrotnym reprezentantem kraju. W II Akademickich Mistrzostwach ┬Žwiata (zwanych p├│┬╝niej Uniwersjad┬▒) w roku 1927 zdoby┬│ br┬▒zowy medal na dystansie 200 m (22,8 s). W tym samym roku zosta┬│ czterokrotnie rekordzist┬▒ Polski w sztafecie 4 x 100 m senior├│w, a tak┬┐e cz┬│onkiem kadry olimpijskiej PZLA na igrzyska w Amsterdamie 1928 r. W 1934 r. uko├▒czy┬│ Szko┬│├¬ Podchor┬▒┬┐ych Rezerwy Artylerii we W┬│odzimierzu Wo┬│y├▒skim w stopniu podporucznika. Walczy┬│ w kampanii wrze┬Âniowej jako oficer ogniowy w VIII P┬│ockim Pu┬│ku Artylerii Lekkiej. Po kapitulacji w Modlinie by┬│ wi├¬┬╝niem kilku stalag├│w, a po kilku miesi┬▒cach r├│wnie┬┐ oflagu w Woldenbergu (Dobiegniew woj. lubuskie). Na prze┬│omie lat 1945 – 1952 naucza┬│ chemii i fizyki we w┬│oc┬│awskich szko┬│ach: LMK, LZK i Technikum Papierniczym, w kt├│rym pe┬│ni┬│ funkcj├¬ zast├¬pcy dyrektora. W p├│┬╝niejszym czasie kierowa┬│ laboratorium chemicznym w Zak┬│adach Celulozowo – Papierniczych we W┬│oc┬│awku. W latach 1967 – 73 pracowa┬│ w Zak┬│adach Azotowych we W┬│oc┬│awku, w kt├│rych piastowa┬│ szereg stanowisk m. in. kierownika dzia┬│u informacji technicznej i ekonomicznej. Pe┬│ni┬│ r├│wnie┬┐ funkcj├¬ sekretarza zarz┬▒du W┬│oc┬│awskiego Stowarzyszenia In┬┐ynier├│w i Technik├│w Przemys┬│u Chemicznego, by┬│ aktywist┬▒ i dzia┬│aczem Naczelnej Organizacji Technicznej. Udziela┬│ si├¬ tak┬┐e w kole wychowank├│w LZK. W ramach dzia┬│alno┬Âci spo┬│ecznej inicjowa┬│ i realizowa┬│ wiele czyn├│w spo┬│ecznych na terenie osiedla Zazamcze, w tym stadionu „Przylesie”. Wielokrotnie by┬│ nagradzany m. in.: Krzy┬┐em Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1977 r.), Medalem Rady Pa├▒stwa „Za zwyci├¬stwo i wolno┬Â├Ž” (1945 r.), Z┬│ot┬▒ Odznak┬▒ Naczelnej Organizacji Technicznej (1961 r.), Medalem 50-lecia Stowarzyszenia In┬┐ynier├│w i Technik├│w Przemys┬│u Chemicznego, okoliczno┬Âciowym medalem X wiek├│w W┬│oc┬│awka. Zmar┬│ 19 lutego 1980 r. we W┬│oc┬│awku, zosta┬│ pochowany na miejscowej nekropolii przy ul. Chopina.
Pawe┬│ Lankiewicz 2021 r.

Korwin - Piotrowski Czes┬│aw

(matura 1927 r.)
¯o³nierz Armii Krajowej, kierownik drukarni W-1 Tajnych Wojskowych Zak³adów Wydawniczych Biura Informacji i Propagandy Komendy G³ównej Zwi±zku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej, dowódca Oddzia³u Os³onowego Wojskowych Zak³adów Wydawniczych w powstaniu warszawskim
Urodzi┬│ si├¬ 04 marca 1909 r. w Humaniu, w kresowej rodzinie ziemia├▒skiej. W 1927 r. uko├▒czy┬│ Gimnazjum Ziemi Kujawskiej. W 1931 r. uzyska┬│ tytu┬│ in┬┐yniera na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W czasie II wojny ┬Âwiatowej prowadzi┬│ dzia┬│alno┬Â├Ž konspiracyjn┬▒ w ZWZ-AK pod pseudonimem „Karol”. Projektowa┬│ budow├¬ tajnych drukarni. W latach 1942-1944 by┬│ kierownikiem drukarni „W-1”, w kt├│rej drukowano g┬│├│wnie dywersyjne ulotki tzw. enki. Od czerwca 1944 r. organizowa┬│ Oddzia┬│ Os┬│onowy, kt├│rego zadaniem po wybuchu powstania warszawskiego by┬│o opanowanie znajduj┬▒cych si├¬ w r├¬kach niemieckich drukarni i innych obiekt├│w. 2 sierpnia zosta┬│ mianowany dow├│dc┬▒ tego oddzia┬│u i wys┬│any na najbardziej zagro┬┐one odcinki walki w ┬Žr├│dmie┬Âciu. 4 wrze┬Ânia 1944 r. Czes┬│aw Korwin-Piotrowski zgin┬▒┬│ od wybuchu bomby lotniczej podczas gaszenia po┬┐aru drukarni. W 1947 r. jego prochy zosta┬│y z┬│o┬┐one w grobie na Pow┬▒zkowskim Cmentarzu Cywilnym. Po┬Âmiertnie zosta┬│ odznaczony Krzy┬┐em Walecznych

 

Koz┬│owski Roman Stanis┬│aw

(matura 1907 r.)
paleontolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego

Urodzi┬│ si├¬ 1 II 1889 r. w Zazamczu ko┬│o W┬│oc┬│awka. Ucz├¬szcza┬│ do szko┬│y podstawowej, a nast├¬pnie do W┬│oc┬│awskiej Szko┬│y Handlowej. By┬│ uczestnikiem strajku szkolnego 1905 r., w kt├│rego wyniku wprowadzono do WSH polski j├¬zyk wyk┬│adowy. Studiowa┬│ we Fryburgu i na Sorbonie. W 1910 r. rozpocz┬▒┬│ badania paleontologiczne w Muzeum Historii Naturalnej w Pary┬┐u. W 1913 r. obj┬▒┬│ posad├¬ wyk┬│adowcy w Pa├▒stwowej Szkole G├│rniczej w Oruro (Boliwia), a trzy lata p├│┬╝niej zosta┬│ dyrektorem tej plac├│wki. R├│wnocze┬Ânie prowadzi┬│ badania mineralogiczne i paleontologiczne w Andach boliwijskich. Wynikiem tych bada├▒ by┬│a rozprawa „Fauna Dewo├▒ska Boliwii”, na podstawie kt├│rej uzyska┬│ w 1923 r. na Sorbonie stopie├▒ doktora.
W 1923 r. powróci³ do Polski. Rok pó¼niej otrzyma³ katedrê w Wolnej Wszechnicy Polskiej, a w 1927 r. katedrê paleontologii Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie okupacji Koz³owski pracowa³ w charakterze kustosza w Pañstwowym Instytucie Geologicznym. Po wyzwoleniu Warszawy odbudowa³ zniszczon± katedrê. W 1952 r. zorganizowa³ Zak³ad Paleozoologii PAN.
Koz┬│owski bra┬│ tak┬┐e czynny udzia┬│ w pracach zwi┬▒zanych z odbudow┬▒ i reorganizacj┬▒ nauki w Polsce. R├│wnocze┬Ânie prowadzi┬│ dzia┬│alno┬Â├Ž naukow┬▒ i dydaktyczn┬▒. Badania naukowe Koz┬│owskiego obejmowa┬│y geologi├¬, mineralogi├¬ i paleozoologi├¬ bezkr├¬gowc├│w wraz z metodyk┬▒ bada├▒ paleozoologicznych. Ulubion┬▒ dziedzin┬▒ jego bada├▒ by┬│a paleozoologia bezkr├¬gowc├│w. Najwi├¬ksze sukcesy odni├│s┬│ w badaniach nad graptolitami. Zastosowa┬│ now┬▒ metod├¬ : umie┬Âci┬│ je w kwasie fluorowodorowym, kt├│ry rozpu┬Âci┬│ krzemionk├¬ , nie niszcz┬▒c chitynowych szkielet├│w graptolit├│w. Badania nad graptolitami uko├▒czy┬│ w 1938 r., ale wybuch wojny uniemo┬┐liwi┬│ opublikowanie ich wynik├│w. Uratowane r├¬kopisy zosta┬│y wydane w 1948 r. Po wojnie Koz┬│owski ca┬│y czas prowadzi┬│ badania nad wieloma gatunkami bezkr├¬gowc├│w na terenie Polski i Mongolii. Wyniki tych bada├▒ publikowa┬│ na ┬│amach za┬│o┬┐onych i redagowanych przez siebie czasopismach : „Paleontologia Polonica” i „Acta Paleontologia Polonica”.
Roman Stanis┬│aw Koz┬│owski zmar┬│ 2 V 1977 r.
Tw├│rczo┬Â├Ž naukowa (46 prac naukowych i 21 popularnonaukowych), dydaktyczna i praca organizacyjna zjedna┬│y mu uznanie mi├¬dzynarodowej spo┬│eczno┬Âci uczonych. Zosta┬│ uznany za jednego z najwybitniejszych paleozoolog├│w XX wieku. By┬│ cz┬│onkiem wielu towarzystw naukowych. Otrzyma┬│ doktoraty honoris causa Uniwersytetu Jagiello├▒skiego, Sorbony i Modeny.

Lewandowski Andrzej

(matura 1953 r.)
Doktor matematyki, t┬│umacz poezji rosyjskiej i w┬│oskiej, Mistrz FIDE kompozycji szachowej

Urodzi³ siê 18 stycznia 1937 r. w Zalesiu na Kujawach. Chata rodzinna A. Lewandowskiego, wybudowana w po³owie XIX w., obecnie znajduje siê w Kujawsko-Dobrzyñskim Skansenie w K³óbce.
W latach 1949-1953 by³ uczniem LZK. W 1953 r. rozpocz±³ studia matematyczne na UMK w Toruniu. W 1958 r. zosta³ zatrudniony jako asystent w Zak³adzie Matematyki tej¿e uczelni. W 1969 r. uzyska³ stopieñ naukowy doktora. W 1992 r. ze wzglêdów zdrowotnych zrezygnowa³ z pracy naukowej na UMK.
Andrzej Lewandowski da┬│ si├¬ pozna├Ž tak┬┐e jako wybitny szachista. W latach 1964-1994 skomponowa┬│ oko┬│o 75 studi├│w szachowych. By┬│ zwyci├¬zc┬▒ w 11 mi├¬dzynarodowych konkursach kompozycji studi├│w i zdobywc┬▒ 35 dalszych nagr├│d i wyr├│┬┐nie├▒, wielokrotnym mistrzem Polski w kompozycji szachowej. W 1993 r. wraz z reprezentacj┬▒ Polski zdoby┬│ trzecie miejsce w Mistrzostwach ┬Žwiata w Kompozycji Szachowej. Za to osi┬▒gni├¬cie zosta┬│ odznaczony br┬▒zowym medalem „Za Wybitne Osi┬▒gni├¬cia Sportowe”. W tym samym roku Mi├¬dzynarodowa Federacja Szachowa nada┬│a mu tytu┬│ Mistrza FIDE kompozycji szachowej. Na emeryturze Andrzej Lewandowski po┬Âwi├¬ci┬│ si├¬ popularyzacji kultury w┬Âr├│d os├│b niepe┬│nosprawnych oraz t┬│umaczeniom poezji. Jest autorem przek┬│ad├│w sonet├│w Petrarki, poemat├│w Aleksandra Puszkina, tw├│rczo┬Âci Michai┬│a Lermontowa, Wasyla ┬»ukowskiego, Eugeniusza Boraty├▒skiego, Iwana Koz┬│owa, Fiodora Tiutczewa, Aleksieja K. To┬│stoja, Sergiusza Jesienina i Aleksandra B┬│oka. W 2014 r. zosta┬│ odznaczony Br┬▒zowym Medalem Zas┬│u┬┐ony Kulturze Gloria Artis.

Ma┬│ecki Maciej

(matura 1992)
prof. dr hab. nauk farmaceutycznych, kierownik Katedry Farmacji Stosowanej i Bioin┬┐ynierii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Urodzi┬│ si├¬ 24 lutego 1973 r. w Aleksandrowie Kujawskim. W 1992 r. uko├▒czy┬│ Liceum Ziemi Kujawskiej i rozpocz┬▒┬│ studia na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Bydgoszczy. Uko├▒czy┬│ trzy kierunki studi├│w: analityk├¬ medyczn┬▒ na Wydziale Farmaceutycznym w Bydgoszczy, nast├¬pnie biologi├¬ molekularn┬▒ na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Miko┬│aja w Toruniu i farmacj├¬ apteczn┬▒ na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Warszawie. W 2001 r. uzyska┬│ tytu┬│ doktora nauk medycznych, w 2006 r. tytu┬│ doktora habilitowanego nauk medycznych i w 2010 r. tytu┬│ profesora nauk farmaceutycznych. W latach 1997-1998 pracowa┬│ w Instytucie Biologii Do┬Âwiadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN w Warszawie, w latach 1998-2012 w Instytucie im. Marii Curie-Sk┬│odowskiej Centrum Onkologii w Warszawie. W latach 2012-2013 by┬│ dyrektorem ds. nauki Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Od 2004 r. jest wyk┬│adowc┬▒ na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Warszawie. Sprawuje stanowisko kierownika Katedry Farmacji Stosowanej i Bioin┬┐ynierii. Maciej Ma┬│ecki odby┬│ wiele zagranicznych sta┬┐y naukowych : Temple University, Philadelphia, Deutsche Krebsforschung Zentrum, Heidelberg, Universitat Autonomia de Barcelona, Evry University/Genethon. Otrzyma┬│ wiele stypendi├│w naukowych, grant├│w i nagr├│d. Jest tw├│rc┬▒ patent├│w – preparat├│w genowych stymuluj┬▒cych i hamuj┬▒cych neowaskularyzacj├¬. Jest autorem i wsp├│┬│autorem prac naukowych, doniesie├▒ zjazdowych, cz┬│onkiem Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, American Society of Gene Therapy, recenzentem MNiSzW projekt├│w grantowych krajowych i mi├¬dzynarodowych.

Matuszkiewicz Irena

(matura 1963)
Pisarka, dziennikarka

Urodzi┬│a si├¬ 02 kwietnia 1945 r. w Tarnawatce na Lubelszczy┬╝nie. W 1948 r. wraz z rodzicami przenios┬│a si├¬ do W┬│oc┬│awka. W 1963 r. w Liceum Ziemi Kujawskiej uzyska┬│a matur├¬. W 1968 r. uko├▒czy┬│a filologi├¬ polsk┬▒ na UMK w Toruniu. Prac├¬ magistersk┬▒ „Rzeczywisto┬Â├Ž w powie┬Âciach Micha┬│a Choroma├▒skiego” napisa┬│a pod kierunkiem prof. Artura Hutnikiewicza. W latach 1978-79 studiowa┬│a dziennikarstwo na studiach podyplomowych na UAM w Poznaniu.
Przez wiele lat pracowa┬│a w tygodniku regionalnym "Kujawy". W latach dziewi├¬├Ždziesi┬▒tych z powodu choroby zaprzesta┬│a pracy w redakcji i po┬Âwi├¬ci┬│a si├¬ pisaniu. Jest autork┬▒ 15. powie┬Âci, m.in. „Agencja z┬│amanych serc”, „Szepty”, „Modliszka”.

Mazierski Stanis┬│aw

(absolwent 1935 r.)
ksi┬▒dz, filozof, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, profesor Wy┬┐szego Seminarium Duchownego we W┬│oc┬│awku

Urodzi┬│ si├¬ 9.10.1915 r. w Kowalu. Ucz├¬szcza┬│ do Gimnazjum i Liceum Ziemi Kujawskiej, gdzie w 1935 r. zda┬│ matur├¬ na wydziale humanistycznym. W 1936 r. wst┬▒pi┬│ do w┬│oc┬│awskiego Wy┬┐szego Seminarium Duchownego. Po wybuchu wojny studia kontynuowa┬│ w Metropolitarnym Seminarium Duchownym w Warszawie. ┬Žwi├¬cenia kap┬│a├▒skie przyj┬▒┬│ 19.06.1943 r. Nast├¬pnie studiowa┬│ w sekcji Filozofii Chrze┬Âcija├▒skiej Wydzia┬│u Teologicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Prac├¬ magistersk┬▒ „ Koncepcja metafizyki hipotetycznej u M. Wartenberga” obroni┬│ w 1950 r. W 1951 r. uzyska┬│ stopie├▒ doktora filozofii na podstawie rozprawy „Poj├¬cie konieczno┬Âci w filozofii ┬Âw. Tomasza z Akwinu”. W 1961 r. habilitowa┬│ si├¬ na Wydziale Filozofii Chrze┬Âcija├▒skiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, w oparciu o prac├¬ „Determinizm i indeterminizm w aspekcie fizykalnym i filozoficznym”. W latach 1962-1965 przebywa┬│ na stypendium naukowym w Louvain. W 1966 r. zosta┬│ docentem, w 1971 r. uzyska┬│ tytu┬│ profesora nadzwyczajnego, w 1981 r. profesora zwyczajnego.
Od 1952 r. pracownik naukowy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jego dorobek naukowy obejmuje prace z zakresu tradycyjnej filozofii przyrody, podejmuj┬▒ce konfrontacj├¬ zasad filozofii tomistycznej z osi┬▒gni├¬ciami nauk przyrodniczych oraz tzw. filozofi├¬ nauk przyrodniczych. Do najwa┬┐niejszych prac nale┬┐┬▒ : „Prolegomena do filozofii przyrody inspiracji arystotelesowsko-tomistycznej” , „Elementy kosmologii filozoficznej i przyrodniczej”, „Prawa przyrody. Studium metodologiczne”, skrypt dla student├│w „ Filozofia przyrody”, praca zbiorowa pod jego redakcj┬▒ „ Zarys filozofii przyrody o┬┐ywionej”.
Obok osi┬▒gni├¬├Ž naukowych ks. prof. S. Mazierski by┬│ g┬│├│wnym wsp├│┬│tw├│rc┬▒ sekcji Filozofii Przyrody. Z jego inspiracji utworzono szereg pomocniczych katedr matematyczno-przyrodniczych, laboratori├│w chemicznych, fizycznych i biologicznych. Dzia┬│alno┬Â├Ž naukowo-organizacyjna by┬│a doceniana przez liczne nagrody i wyr├│┬┐nienia uczelniane oraz w┬│adze diecezjalne. W 1971 r. otrzyma┬│ godno┬Â├Ž kapelana papieskiego.
Ks. Stanis┬│aw Mazierski zmar┬│ 23.06.1993 r. w Lublinie, zosta┬│ pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Mro┬┐ewski Zdzis┬│aw

(absolwent 1927 r.)

Aktor teatralny i filmowy, re┬┐yser, profesor Pa├▒stwowej Wy┬┐szej Szko┬│y Teatralnej w Krakowie.
Urodzi³ siê 21 maja 1909 r. we W³oc³awku. Uczêszcza³ do Pañstwowego Gimnazjum Ziemi Kujawskiej, gdzie w 1927 r. zda³ maturê. Od dzieciñstwa interesowa³ go teatr.
Swoje zami³owania rozwija³ w GZK pod kierunkiem polonisty Stefana Ko³aczkowskiego. W roku akademickim 1929/1930 zda³ egzamin i zosta³ przyjêty na Oddzia³ Dramatyczny przy Pañstwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, przekszta³cony pó¼niej w Pañstwow± Szko³ê Dramatyczn±.
Studia uko├▒czy┬│ w 1932 r. i w tym samym roku zadebiutowa┬│ na scenie teatru w Toruniu oraz w filmie. Pracowa┬│ w warszawskiej Reducie, w teatrach Wilna i Poznania, w Krakowie w Teatrze im Juliusza S┬│owackiego i Teatrze Starym.
W okresie okupacji pracowa┬│ w krakowskim magistracie, uczestniczy┬│ w konspiracyjnym ┬┐yciu teatralnym , pomaga┬│ ludziom prze┬Âladowanym przez okupanta.
Po wojnie Zdzis┬│aw Mro┬┐ewski powr├│ci┬│ na krakowskie sceny. Zosta┬│ te┬┐ wyk┬│adowc┬▒ krakowskiej Pa├▒stwowej Szko┬│y Dramatycznej. Od 1958 r. wyst├¬powa┬│ na deskach warszawskich teatr├│w – Polskiego, Narodowego i Wsp├│┬│czesnego. Jego najwa┬┐niejsze role dramatyczne to : Nowosilcow w „Dziadach” A. Mickiewicza, Zbigniew w „Mazepie”, Kostryn w „Balladynie” J. S┬│owackiego, Wernyhora w „Weselu”, Stary Aktor w „Wyzwoleniu” S. Wyspia├▒skiego, Karol w „G┬│upim Jakubie” T. Rittnera, Topolski w „Lekkomy┬Âlnej siostrze” W. Perzy├▒skiego. Zagra┬│ tak┬┐e w komediach : „Zemsta” (Czesnik), „┬Žluby panie├▒skie” ( Radost ) oraz „Pan Jowialski” – rola tytu┬│owa oraz we wsp├│┬│czesnych dramatach : „ ┬Žmier├Ž gubernatora” L. Kruczkowskiego ( Gubernator ), „Kontrakt” S. Mro┬┐ka ( Magnus ), a tak┬┐e w „Hamlecie” ( rola Klaudiusza). W Teatrze Telewizji wyst├¬powa┬│ jako Gospodarz w „Weselu” S. Wyspia├▒skiego, Po┬┐arski w „Ch┬│opcach” S. Grochowiaka, profesor Sonnenbruch w „Niemcach” L. Kruczkowskiego. W filmie zadebiutowa┬│ w 1932 r. w obrazie Mieczys┬│awa Krawicza „U┬│ani, u┬│ani, ch┬│opcy malowani”. Po wojnie wyst┬▒pi┬│ w filmach : „Warszawaska premiera” ( hrabia Alfred ), „Niedaleko Warszawy” ( in┬┐ynier Antoni Przew┬│ocki ), „Po┬┐egnania” ( ojciec Paw┬│a), „Rok pierwszy” ( Wo┬│oka ), „Rzeczywisto┬Â├Ž” ( Wojewoda), „┬Žwiadectwo urodzenia” ( doktor Orzechowski ), „G┬│os ma prokurator” ( Obro├▒ca ), „Westerplatte” ( pp┬│k Soboci├▒ski ), „Czerwone i z┬│ote” ( Po┬┐arski ), „Boles┬│aw ┬Žmia┬│y” ( Kanclerz ), „Dzieje grzechu” ( ojciec Ewy Pobraty├▒skiej ), „Noce i dnie „ (Wojnarowski ), „┬Žmier├Ž prezydenta” ( prezydent Gabriel Narutowicz). Zagra┬│ te┬┐ w serialach „ Stawka wi├¬ksza ni┬┐ ┬┐ycie”, „Wakacje z duchami”, „Wielka mi┬│o┬Â├Ž Balzaka”.
Zdzis┬│aw Mro┬┐ewski zmar┬│ w Warszawie 5 lipca 2002 r. Spocz┬▒┬│ w rodzinnym grobowcu na w┬│oc┬│awskim cmentarzu komunalnym. Prezydent W┬│oc┬│awka napisa┬│ w nekrologu : „ Zachowamy po wsze czasy pami├¬├Ž o Cz┬│owieku, z kt├│rego dokona├▒ i stylu ┬┐ycia nasze miasto jest dumne” Zdzis┬│aw Mro┬┐ewski nale┬┐a┬│ do Zwi┬▒zku Artyst├│w Scen Polskich, Stowarzyszenia Polskich Artyst├│w Teatru i Filmu.
Za prac├¬ artystyczna otrzyma┬│ wiele wyr├│┬┐nie├▒ – m.in. Nagrod├¬ Pa├▒stwow┬▒ III i II stopnia, Nagrod├¬ Przewodniczacego Komitetu ds. Radia i Telewizji, Nagrod├¬ Prezydenta Miasta Sto┬│ecznego Warszawy. Zosta┬│ uhonorowany Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z┬│otym Wawrzynem Grzyma┬│y, odznaczony Krzy┬┐em Orderu Odrodzenia Polski : Oficerskim, Komandorskim i „ w uznaniu wybitnych zas┬│ug dla kultury polskiej” – Komandorskim z Gwiazd┬▒.

Nag├│rski Jan

(absolwent 1905 r.)
Lotnik, in┬┐ynier

W 1914 r. dokona┬│ pierwszych lot├│w polarnych – zdoby┬│ biegun p├│┬│nocny samolotem. Jako pierwszy lotnik wykona┬│ akrobacje powietrzne na wodnop┬│atowcu.
Dow├│dca dywizjonu lotniczego w Finlandii, wyk┬│adowca na politechnice petersburskiej, autor ksi┬▒┬┐ek „Pierwszy nad Afryk┬▒” (1958) i „Nad p┬│on┬▒cym Ba┬│tykiem” (1960).

Nejman Andrzej

Matura 1993
Aktor teatralny i filmowy

Urodzi³ siê 5 listopada 1974 r. we W³oc³awku. W latach 1989-1993 uczêszcza³ do Liceum Ziemi Kujawskiej. W 1997 r. ukoñczy³ Akademiê Teatraln± im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.
Jako dziesi├¬cioletni ch┬│opiec wyst┬▒pi┬│ w filmie „Rozalka Olaboga” w roli Felka Piecucha. Debiutowa┬│ w 1996 r. rol┬▒ Marcina w filmie Roberta Gli├▒skiego „Matka Swojej Matki”. Na scenie zadebiutowa┬│ w 1997 r. w przedstawieniu "Joko ┬Âwi├¬tuje rocznic├¬" Rolanda Topora w re┬┐yserii Piotra Cie┬Âlaka. W 1998 r. zdoby┬│ wyr├│┬┐nienie na XIX Przegl┬▒dzie Piosenki Aktorskiej we Wroc┬│awiu. Od 1998 r. pracuje w zespole Teatru Kwadrat w Warszawie. W lipcu 2010 r. zosta┬│ dyrektorem tego teatru. Popularno┬Â├Ž przynios┬│a mu rola Waldka w serialu telewizyjnym "Z┬│otopolscy". Ma na koncie kilka r├│l dubbingowych w filmach animowanych i fabularnych. Uczestniczy┬│ w programie „Taniec z gwiazdami” (2005) i „Jak oni ┬Âpiewaj┬▒?”(2007). Gra w dru┬┐ynie Reprezentacji Artyst├│w Polskich. 

Wyst┬▒pi┬│ m.in. w filmach : „Szamanka”, „Spona”, „Poranek kojota”, „Tajemnica kwiatu paproci”, „1409.Afera na zamku Bartenstein”, „ Od pe┬│ni do pe┬│ni”, „7 minut” oraz serialach : „Nowa”, „Naznaczony”, „Tylko mi┬│o┬Â├Ž”, „Spos├│b na Alcybiadesa”, „Instynkt”, „Ojciec Mateusz”, „Zakr├¬cone”, „Niania”, „Kasia i Tomek”, „Na dobre i na z┬│e”, „Dom”. Jako aktor teatralny realizowa┬│ si├¬ w spektaklach: „Nie teraz kochanie”, „Szalone no┬┐yczki”, „S┬│uga Dw├│ch Pan├│w”, „M├│j przyjaciel Harvey”, „Przyjazne dusze” i in.

Nowakowska Dorota

Matura 1991
prof. dr hab. nauk medycznych, po┬│o┬┐nik-ginekolog, specjalista w zakresie perinatologii.

Urodzi┬│a si├¬ w 1973 r. we W┬│oc┬│awku. W 1991 r. uko├▒czy┬│a Liceum Ziemi Kujawskiej, a w 1997 roku Wydzia┬│ Lekarski Akademii Medycznej w ┬úodzi. W latach 2004-2005 odby┬│a stypendium naukowe Fundacji Fulbrighta w USA na presti┬┐owych uniwersytetach medycznych w Saint Louis i Chicago, w latach1999-2000 i 2009-2010 realizowa┬│a stypendia rz┬▒du Francji w o┬Ârodkach uniwersyteckich w Pary┬┐u i Tuluzie oraz wcze┬Âniej w roku 2002 r. stypendium rz┬▒du Norwegii w Szpitalu Uniwersyteckim w Oslo – staj┬▒c si├¬ uznanym specjalist┬▒ w zakresie perinatologii, w tym zaka┬┐e├▒ w ci┬▒┬┐y, ultrasonografii oraz terapii p┬│odu z uwzgl├¬dnieniem metod inwazyjnych.
Umiej├¬tno┬Âci kliniczne zdoby┬│a na sta┬┐ach i szkoleniach w wiod┬▒cych centrach, m.in. w Institute Puericulture w Pary┬┐u. W dniu 8 kwietnia 2013 roku otrzymuj┬▒c z r┬▒k Prezydenta RP Bronis┬│awa Komorowskiego tytu┬│ profesora by┬│a ju┬┐ autork┬▒ ponad 200 oryginalnych prac naukowych, streszcze├▒, doniesie├▒ i rozdzia┬│├│w ksi┬▒┬┐kowych opublikowanych za granic┬▒ i w kraju, a tak┬┐e cz┬│onkiem towarzystw naukowych. Obecnie piastuje stanowisko zast├¬pcy kierownika Kliniki Medycyny Matczyno-P┬│odowej i Ginekologii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w ┬úodzi oraz jest wyk┬│adowc┬▒ na Uniwersytecie Medycznym w ┬úodzi.

Ossowski Stanis┬│aw

(matura 1914 r.)
Socjolog, profesor Uniwersytetu £ódzkiego i Uniwersytetu Warszawskiego.

Urodzi┬│ si├¬ 22 maja 1897 r. w Lipnie, w rodzinie inteligenckiej. W 1914 r. uko├▒czy┬│ W┬│oc┬│awsk┬▒ Szko┬│├¬ Handlow┬▒. Studiowa┬│ na Uniwersytecie Warszawskim, Uniwersytecie Wile├▒skim i na paryskiej Sorbonie. W 1924 r. przeprowadzi┬│ przew├│d doktorski z metodologii nauk, pod kierunkiem Tadeusza Kotarbi├▒skiego. W 1933 r. uzyska┬│ tytu┬│ docenta w zakresie filozofii, a w 1936 r. tak┬┐e w zakresie socjologii. Po wybuchu II wojny ┬Âwiatowej bra┬│ udzia┬│ w kampanii wrze┬Âniowej. Po kapitulacji wyjecha┬│ do Lwowa, gdzie pracowa┬│ w Ossolineum. W 1941 r. powr├│ci┬│ do Warszawy. Wyk┬│ada┬│ socjologi├¬ w konspiracyjnym Uniwersytecie Warszawskim. Pracowa┬│ w tajnym Polskim Instytucie Socjologicznym, tajnym Instytucie Planowania Spo┬│ecznego. Bra┬│ udzia┬│ w organizowaniu pomocy dla ludno┬Âci ┬┐ydowskiej.
Po zako├▒czeniu wojny powo┬│any zosta┬│ do Komisji Organizacyjnej Uniwersytetu ┬ú├│dzkiego. W 1946 r. zosta┬│ mianowany profesorem zwyczajnym i jednocze┬Ânie przeniesiony na stanowisko kierownika Katedry Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Po rozwi┬▒zaniu katedry w 1952 r. pracowa┬│ w Komitecie Przek┬│ad├│w Klasyk├│w Filozofii w PWN. Do pracy naukowej powr├│ci┬│ w 1955 r. Wsp├│┬│organizowa┬│ Sekcj├¬ Socjologii w Polskim Towarzystwie Filozoficznym. W 1956 r. obj┬▒┬│ kierownictwo Zak┬│adu Teorii Kultury i Przemian Spo┬│ecznych Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, nast├¬pnie katedr├¬ socjologii na Wydziale Filozoficznym UW. W 1957 r. reaktywowa┬│ Polskie Towarzystwo Socjologiczne, kt├│rego urz┬▒d prezesa sprawowa┬│ do ┬Âmierci. Odbudowa┬│ Wsp├│┬│prac├¬ z Mi├¬dzynarodowym Towarzystwem Socjologicznym. Bra┬│ udzia┬│ w zagranicznych konferencjach naukowych. Wyje┬┐d┬┐a┬│ z wyk┬│adami do uczelni w Wielkiej Brytanii i Stan├│w Zjednoczonych. Zmar┬│ 7 listopada 1963 r. Pochowany zosta┬│ na Cmentarzu Pow┬▒zkowskim.
Najwa┬┐niejsze ksi┬▒┬┐ki i artyku┬│y : „U podstaw estetyki” (Warszawa 1933), „Rasa czy kultura”, „Wi├¬┬╝ spo┬│eczna i dziedzictwo krwi”, „Nauka o nauce” (1935), „Prawa „historyczne” w socjologii” (1935), „Dziedziczno┬Â├Ž i ┬Ârodowisko” (1936), „Socjologia sztuki” (1936), „Analiza socjologiczna poj├¬cia Ojczyzny” (1946), „Struktura klasowa w spo┬│ecznej ┬Âwiadomo┬Âci” (1957), „O osobliwo┬Âciach nauk spo┬│ecznych” (1962), „Z zagadnie├▒ psychologii spo┬│ecznej” (1966)
Stanis┬│aw Ossowski odznaczony zosta┬│ Medalem Wolno┬Âci i Zwyci├¬stwa.

Piasecki Zygmunt

(absolwent 1911 r.)
genera┬│ brygady

Urodzi³ siê 14.12.1892 r. w Szafarni. Uczêszcza³ do W³oc³awskiej Szko³y Handlowej i w tym czasie nale¿a³ do konspiracyjnych kó³ek samokszta³ceniowych. W 1911 r. zda³ maturê na Wydziale Handlowym tej szko³y. Studiowa³ na Politechnice Lwowskiej i Akademii Rolniczej w Dublanach.
Od 1912 r. dzia┬│a┬│ w organizacjach niepodleg┬│o┬Âciowych: Zwi┬▒zku Walki Czynnej i Zwi┬▒zku Strzeleckim. W 1914 r. wst┬▒pi┬│ do Legion├│w. Ze wzgl├¬du na odwag├¬ i zdolno┬Âci przyw├│dcze by┬│ wysoko oceniany przez prze┬│o┬┐onych. W 1923 r. zosta┬│ powo┬│any przez Marsza┬│ka J├│zefa Pi┬│sudskiego w sk┬│ad Kapitu┬│y Orderu Virtuti Militari. Jako oficer kawalerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej trzykrotnie otrzyma┬│ Krzy┬┐ Walecznych.
W 1937 r. otrzyma┬│ nominacj├¬ na stopie├▒ genera┬│a brygady. W 1939 r. stan┬▒┬│ na czele Krakowskiej Brygady Kawalerii dzia┬│aj┬▒cej w sk┬│adzie Armii Krak├│w. W kampanii wrze┬Âniowej jego brygada os┬│ania┬│a p├│┬│nocne skrzyd┬│o frontu ┬Âl┬▒skiego, a nast├¬pnie p├│┬│nocne skrzyd┬│o Armii Krak├│w oraz zabezpiecza┬│a przepraw├¬ ca┬│ej armii przez Wis┬│├¬ pod Baranowem Sandomierskim. Bra┬│a te┬┐ udzia┬│ w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim, pod U┬│owem, gdzie wszyscy ┬┐o┬│nierze wraz z gen. Zygmuntem Piaseckim dostali si├¬ do niewoli. Do ko├▒ca wojny Zygmunt Piasecki przebywa┬│ w Oflagu VII A w Murnau.
Po wyzwoleniu stara┬│ si├¬ o przydzia┬│ do 2 Korpusu Polskiego we W┬│oszech. W 1946 r. wyjecha┬│ do Francji i osiedli┬│ si├¬ w Nicei. Dzia┬│a┬│ w ruchu kombatanckim. Swoje wspomnienia opublikowa┬│ w artykule „Nieudany patrol” w „Belniaku” ( 1953, nr 3-4). Genera┬│ Zygmunt Piasecki zmar┬│ 26.01.1954 r. Pochowany zosta┬│ na cmentarzu wojskowym w Nicei.
Wa┬┐niejsze odznaczenia:
Krzy┬┐ Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzy┬┐ Z┬│oty Orderu Virtuti Militari, Krzy┬┐ Kawalerski Orderu Virtuti Militari, Krzy┬┐ Niepodleg┬│o┬Âci, Krzy┬┐ Walecznych ( trzykrotnie), Krzy┬┐ Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Z┬│oty Krzy┬┐ Zas┬│ugi, Francuska legia Honorowa

P┬│oszay Leon

Artysta grafik, malarz, pedagog

Urodzi³ siê 24.11.1902 r. we W³oc³awku. Po ukoñczeniu Gimnazjum Ziemi Kujawskiej, w 1923 r. rozpocz±³ studia artystyczne w Poznañskiej Szkole Sztuk Zdobniczych. W 1930 r. otrzyma³ absolutorium na Wydziale Grafiki, po czym powróci³ do W³oc³awka, gdzie podj±³ pracê nauczyciela rysunku w Pañstwowej Szkole Technicznej.
W 1927 r. pierwszy raz zaprezentowa┬│ swoje prace graficzne w Salonie Towarzystwa Przyjaci├│┬│ Sztuk Pi├¬knych w Poznaniu. W tym samym roku zadebiutowa┬│ tak┬┐e we W┬│oc┬│awku. W latach 1929-1930 wykona┬│ cykl linoryt├│w, drzeworyt├│w i litografii do tek : „Motywy zabytk├│w W┬│oc┬│awka” i „ Motywy zabytkowe Poznania”. By┬│ jednym z za┬│o┬┐ycieli Zrzeszenia Kujawskich Artyst├│w Plastyk├│w. Leon P┬│oszay projektowa┬│ szat├¬ graficzn┬▒ do czasopisma „┬»ycie W┬│oc┬│awka i Okolicy”, scenografi├¬ do sztuki Zdzis┬│awa Arentowicza „P┬│owce”, ilustracje do „Przewodnika po W┬│oc┬│awku”. W 1936 r. wyjecha┬│ na studia do Francji. Wykonywa┬│ tam rysunki i grafiki – widoki Pary┬┐a i miasteczek francuskich. W 1938 r. nades┬│a┬│ swe prace na wystaw├¬ w Poznaniu pt. „Polska grafika my┬Âliwska”.
W 1939 r. powróci³ do W³oc³awka. Po wybuchu wojny zosta³ aresztowany i osadzony w wiêzieniu, a nastêpnie wysiedlony w okolice Ma³ogoszczy na Kielecczy¼nie. W trakcie tego pobytu powsta³o wiele szkiców tamtejszego pejza¿u.
Po zako├▒czeniu wojny powr├│ci┬│ do W┬│oc┬│awka, gdzie w┬│┬▒czy┬│ si├¬ w organizowanie ┬Ârodowiska plastycznego oraz wystawia┬│ swe prace – cykle po┬Âwi├¬cone Bydgoszczy, W┬│oc┬│awkowi, a tak┬┐e widoki Krakowa, Nieszawy, Warszawy. R├│wnocze┬Ânie pracowa┬│ jako nauczyciel rysunku w Liceum ziemi Kujawskiej, Liceum Marii Konopnickiej oraz w Spo┬│ecznym Ognisku Kultury Plastycznej. Leon P┬│oszay uprawia┬│ grafik├¬ warsztatow┬▒ i u┬┐ytkow┬▒. Najcz├¬┬Âciej wykonywa┬│ drzeworyty i linoryty, rzadziej litografie. By┬│ autorem rysunk├│w o┬│├│wkiem, obraz├│w olejnych i pasteli. Tematyka prac obejmowa┬│a widoki miast, zabytkow┬▒ architektur├¬, przyrod├¬. W projektach dyplom├│w , obwolut stosowa┬│ elementy ludowego zdobnictwa, m. in. motywy haftu kujawskiego. W zakresie grafiki u┬┐ytkowej by┬│ autorem dyplomu dla Marsza┬│ka J├│zefa Pi┬│sudskiego, dyplomu dla Marsza┬│ka Micha┬│a Roli-┬»ymierskiego z okazji nadania mu tytu┬│u Honorowego Obywatela W┬│oc┬│awka, Ksi├¬gi Pami┬▒tkowej I Zjazdu wychowank├│w GZK. By┬│ autorem malowide┬│ na sztandarach szkolnych i ko┬Âcielnych, projektowa┬│ tablice pami┬▒tkowe.
Leon P┬│oszay za sw┬▒ tw├│rczo┬Â├Ž otrzyma┬│ nagrod├¬ miasta Bydgoszczy, nagrod├¬ miasta W┬│oc┬│awka, trzy nagrody Ministerstwa Kultury i Sztuki, odznak├¬ „Za Zas┬│ugi dla Wojew├│dztwa W┬│oc┬│awskiego”. Zmar┬│ 27.12.1993 r. we W┬│oc┬│awku. Zosta┬│ pochowany na miejscowym cmentarzu.
Prace Leona P³oszaja znajduj± siê w Muzeum Okrêgowym w Toruniu, Muzeum Okrêgowym w Bydgoszczy, Muzeum Narodowym w Poznaniu, w Bibliotece Narodowej w Warszawie i zbiorach prywatnych. Najwiêkszy zbiór posiada Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyñskiej we W³oc³awku.

Rodowicz Maryla

(matura 1963 r.)

Jedna z najwi├¬kszych gwiazd polskiej piosenki, aktorka. W swoim dorobku ma kilkaset utwor├│w, ponad 20 p┬│yt polskich (wiele z nich o statusie z┬│otej i platynowej), a tak┬┐e p┬│yty obcoj├¬zyczne. Artystka koncertowa┬│a na ca┬│ym ┬Âwiecie. Jest laureatk┬▒ wielu nagr├│d i wyr├│┬┐nie├▒, uczestniczk┬▒ wielu festiwali. Wielokrotnie zwyci├¬┬┐a┬│a r├│wnie┬┐ w plebiscytach popularno┬Âci si├¬gaj┬▒c po tytu┬│y "Piosenkarki Roku". Ma troje dzieci: Jana, Katarzyn├¬ i Andrzeja.

Maria Antonina Rodowicz urodzi┬│a si├¬ 8 grudnia 1945 r. w Zielonej G├│rze. W 1963 r. uko├▒czy┬│a Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku, a nast├¬pnie podj├¬┬│a studia na AWF w Warszawie. W m┬│odo┬Âci czynnie uprawia┬│a lekkoatletyk├¬. W 1962 r. zdoby┬│a tytu┬│ Mistrzyni Polski M┬│odziczek w sztafecie 4x100 m.

W czasach studenckich wyst├¬powa┬│a w zespole „Szejtany”, z kt├│rym w 1965 r. zdoby┬│a 1. miejsce na warszawskim przegl┬▒dzie zespo┬│├│w big-beatowych. W 1968 r. zadebiutowa┬│a na festiwalu w Opolu. W 1970 r. ukaza┬│ si├¬ jej pierwszy album „┬»yj m├│j ┬Âwiecie”, kt├│ry zdoby┬│ status z┬│otej p┬│yty. W latach 70. artystka wylansowa┬│a mn├│stwo przeboj├│w ("Jad┬▒ wozy kolorowe", "Ma┬│go┬Âka", "Sing-Sing", "Dam┬▒ by├Ž", "Dzi┬ prawdziwych cygan├│w ju┬┐ nie ma", "Kolorowe jarmarki", "Do ┬│ezki ┬│ezka"). Zdoby┬│a w tym okresie kilkadziesi┬▒t nagr├│d w kraju i za granic┬▒. W 1979 r. zosta┬│a Wokalistk┬▒ Roku. Otrzyma┬│a tak┬┐e Krzy┬┐ Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Lata 80. to ci┬▒g┬│e pasmo sukces├│w. Lata 90. to czas nagr├│d za ca┬│okszta┬│t pracy artystycznej. W 1992 r. otrzyma┬│a nagrod├¬ Grand Prix za ca┬│okszta┬│t tw├│rczo┬Âci na festiwalu w Opolu oraz Bursztynowego S┬│owika w Sopocie za tw├│rczo┬Â├Ž estradow┬▒. W 1995 r. na festiwalu w Sopocie otrzyma┬│a Nagrod├¬ Specjaln┬▒ Prezesa TVP S.A. za ca┬│okszta┬│t tw├│rczo┬Âci. W 1997 r. nagrod├¬ „Mateusz” Programu III Polskiego Radia dla Wybitnej Osobowo┬Âci Rozrywkowej. Otrzyma┬│a te┬┐ „Super Wiktora” za ca┬│okszta┬│t tw├│rczo┬Âci telewizyjnej. W 1998 r. w plebiscycie „O!Polskie piosenki” – „Ma┬│go┬Âka” zosta┬│a przebojem 35-lecia. M. Rodowicz otrzyma┬│a tak┬┐e Nagrod├¬ Prezydenta Miasta Sopotu za ca┬│okszta┬│t tw├│rczo┬Âci, Z┬│oty Mikrofon Polskiego Radia. W 2005 r. uhonorowana zosta┬│a Z┬│otym Medalem Zas┬│u┬┐ony Kulturze Gloria Artis Maryla Rodowicz to tak┬┐e aktorka. Zagra┬│a w filmach : „Ballada wagonowa”, „Dzieje Mistrza Twardowskiego", „Pan Kleks w Kosmosie” oraz w serialu „Rodzina zast├¬pcza". Prowadzi┬│a telewizyjny program rozrywkowy „Tour de Maryla – Viva Italia!” i „Tour de Maryla – Ole. By┬│a jurork┬▒ pierwszej edycji programu „Gwiezdny cyrk”. Wyst┬▒pi┬│a go┬Âcinnie jako juror „Jak oni ┬Âpiewaj┬▒”. Maryla za┬Âpiewa┬│a te┬┐ parokrotnie dla polskich ┬┐o┬│nierzy na misjach zagranicznych. W 1974 r. uczestniczy┬│a w ceremonii otwarcia Mistrzostw ┬Žwiata w Pi┬│ce No┬┐nej w Monachium ┬Âpiewaj┬▒c piosenk├¬ "Futbol, futbol, futbol". By┬│a ambasadorem Euro 2012. U┬Âwietni┬│a uroczysto┬Âci z okazji wej┬Âcia Polski do Unii Europejskiej. Regularnie wspiera cele charytatywne, w tym fundacje WO┬ŽP, aktorek Ewy B┬│aszczyk oraz Anny Dymnej. Wyst┬▒pi┬│a na koncercie plenerowym na rzecz ofiar tsunami. W 1992 r. wyda┬│a autobiograficzn┬▒ ksi┬▒┬┐k├¬ „Niech ┬┐yje bal”.

Skar┬┐y├▒ski Stanis┬│aw

(matura 1918 r.)
Lotnik, podpu┬│kownik Wojska Polskiego

Cz┬│onek Polskiej Organizacji Wojskowej, uczestnik walk w wojnie polsko-bolszewickiej, od 1930 r. pracownik Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych, w 1931 wraz z A. Markiewiczem dokona┬│ lotu wok├│┬│ Afryki, w 1933 r. przelecia┬│ nad Oceanem Atlantyckim do Bazylei – ustanowi┬│ rekord odleg┬│o┬Âci lotu w kategorii samolot├│w sportowych, w okresie II wojny ┬Âwiatowej szef Sztabu w Dow├│dztwie Lotnictwa i Obrony Przeciwlotniczej Armii „Pomorze”, zast├¬pca szefa Sztabu Polskich Si┬│ Powietrznych we Francji, komendant Dywizjon├│w Bombowych 300 i 301 w Hamswell.
Autor ksi┬▒┬┐ek „ 25770 km ponad Afryk┬▒” i „Na RWD-5 przez Atlantyk”.
Odznaczony Srebrnym Krzy┬┐em Virtuti Militari.

prof. dr hab. Jacek Staszewski

(matura 1951 r.)

Wybitny historyk czas├│w nowo┬┐ytnych

Profesor Jacek Staszewski urodzi┬│ si├¬ 3 wrze┬Ânia 1933 r. w P┬│ocku. Do szko┬│y podstawowej ucz├¬szcza┬│ w Sochaczewie. Nauk├¬ kontynuowa┬│ w Gimnazjum i Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku, gdzie w 1951 r. uzyska┬│ ┬Âwiadectwo dojrza┬│o┬Âci. Studiowa┬│ histori├¬ na Uniwersytecie Miko┬│aja Kopernika w Toruniu. W lipcu 1955 r. rozpocz┬▒┬│ prac├¬ na UMK w charakterze asystenta. Jego zainteresowania naukowe obejmowa┬│y w├│wczas histori├¬ ruchu robotniczego przed pierwsz┬▒ wojn┬▒ ┬Âwiatow┬▒ i w okresie rewolucji niemieckiej 1918-1919. W ostatnim roku aspirantury zaj┬▒┬│ si├¬ problematyk┬▒ zupe┬│nie inn┬▒ - dziejami unii polsko-saskiej. W 1963 r. przygotowa┬│ rozpraw├¬ "Stosunki Augusta II z kuri┬▒ rzymsk┬▒ w latach 1704-1706 : misja rzymska” i uzyska┬│ stopie├▒ doktora nauk humanistycznych. W 1971r. habilitowa┬│ si├¬. Dzi├¬ki licznym sta┬┐om i stypendiom zagranicznym oraz kwerendom w archiwum drezde├▒skim opracowa┬│ wiele prac z zakresu stosunk├│w mi├¬dzynarodowych Polski i Saksonii z Francj┬▒, Rosj┬▒, Prusami , Austri┬▒ i W├¬grami oraz studia dotycz┬▒ce dziej├│w kultury Rzeczypospolitej i Saksonii. Wi├¬kszo┬Â├Ž z nich by┬│a przedmiotem konferencji naukowych w kraju i za granic┬▒. Profesor Staszewski skupi┬│ wok├│┬│ siebie grono pracownik├│w naukowych, kt├│rzy podj├¬li badania nad ustrojem, ┬┐yciem politycznym i kultur┬▒ Rzeczypospolitej w XVII-XVIII w.
W drugiej po┬│owie lat osiemdziesi┬▒tych ukaza┬│y si├¬ dwie popularnonaukowe biografie autorstwa Jacka Staszewskiego : „August II” i „August III” , obszerna biografia „August III Sas” oraz monografia „ Polacy w osiemnastowiecznym Dre┬╝nie”. 
Aktywno┬Âci naukowej i dydaktycznej uczonego towarzyszy┬│o zawsze uczestnictwo w ┬┐yciu spo┬│ecznym i politycznym oraz w ruchu naukowym. Od 1972 r. prof. Staszewski by┬│ cz┬│onkiem redakcji "Kwartalnika Historycznego", od 1987 r. cz┬│onkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN. W latach 1974-1988 J. Staszewski by┬│ cz┬│onkiem Zarz┬▒du G┬│├│wnego Polskiego Towarzystwa Historycznego, w latach 1991 – 1997 prezesem Towarzystwa. W latach 1972-1975 sprawowa┬│ funkcj├¬ prodziekana Wydzia┬│u Humanistycznego UMK, w latach 1978-1980 by┬│ dyrektorem Instytutu Historii i Archiwistyki. W 1988 r. Rada Pa├▒stwa nada┬│a J. Staszewskiemu tytu┬│ profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. Obecnie profesor emerytowany UMK, cz┬│onek honorowy Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz honorowy przewodnicz┬▒cy Komitetu G┬│├│wnego Olimpiady Historycznej.

 

 

┬Žci┬Âlak Roman

(matura 1909 r.)
Dziennikarz, wydawca, literat, dzia┬│acz spo┬│eczny

Urodzi┬│ si├¬ w 1889 r. we W┬│oc┬│awku. Uczy┬│ si├¬ we W┬│oc┬│awskiej Szkole Handlowej, gdzie bra┬│ udzia┬│ w m┬│odzie┬┐owym ruchu niepodleg┬│o┬Âciowym. W latach 1907-1908 wsp├│┬│redagowa┬│ nielegalny m┬│odzie┬┐owy miesi├¬cznik „Pobudka”. Na ┬│amach pisma g┬│oszono has┬│a niepodleg┬│o┬Âciowe, domagano si├¬ wprowadzenia nauki w j├¬zyku polskim, ┬┐┬▒dano swob├│d obywatelskich. Matur├¬ uzyska┬│ w 1909 r. W 1910 r. ┬Žci┬Âlak podj┬▒┬│ prac├¬ jako korektor i kierownik dzia┬│u kronika miejska w „Dzienniku Kujawskim”. Nast├¬pnie wyjecha┬│ do Rosji, gdzie budowa┬│ tras├¬ kolejow┬▒.
W 1913 r. powr├│ci┬│ do Warszawy. Podj┬▒┬│ dzia┬│alno┬Â├Ž dziennikarsk┬▒ i literack┬▒. Zamieszcza┬│ artyku┬│y, eseje, recenzje, reporta┬┐e, utwory satyryczne w „Widnokr├¬gach”, „Narodzie”, „Sowizdrzale”, „Gazecie Polskiej”. W 1916 r. wr├│ci┬│ do W┬│oc┬│awka, gdzie do ko├▒ca I wojny ┬Âwiatowej redagowa┬│ dziennik „Goniec Kujawski”, a nast├¬pnie podj┬▒┬│ prac├¬ w „S┬│owie Polskim” – po┬╝niejszym „ S┬│owie Kujawskim”. Wsp├│┬│redagowa┬│ tak┬┐e tygodnik w┬│oc┬│awski „Gazeta Niedzielna”.
W 1919 r. wyjecha┬│ do Warszawy, gdzie pracowa┬│ w r├│┬┐nych instytucjach. R├│wnocze┬Ânie pisa┬│ artyku┬│y i felietony do sto┬│ecznych gazet. W 1921 r. powr├│ci┬│ do W┬│oc┬│awka, by obj┬▒├Ž kierownictwo redakcji tygodnika „G┬│os Kujaw” – organu Klubu Demokracji Radykalnej. Pismo to reprezentowa┬│o lini├¬ polityczna marsza┬│ka Pi┬│sudskiego. Po zawieszeniu dzia┬│alno┬Âci redagowa┬│ dziennik „Gazeta Kujawska”, p├│┬╝niej „Expres Kujawski”. Pisywa┬│ tak┬┐e w miesi├¬czniku „┬»ycie W┬│oc┬│awka i okolicy”. Redagowa┬│ dziennik „ABC dla W┬│oc┬│awka i Kujaw” W 1926 r. opublikowa┬│ broszur├¬ pt. „ Istota przewrotu majowego w ┬Âwietle fakt├│w”. Bestsellerem na w┬│oc┬│awskim rynku ksi├¬garskim sta┬│a si├¬ jego ksi┬▒┬┐ka o charakterze satyrycznym, pamfletowym „Dlaczego pan si├¬ nie ┬┐eni?”.
Po zako├▒czeniu II wojny ┬Âwiatowej publikowa┬│ na ┬│amach „Wiadomo┬Âci W┬│oc┬│awskich”, „Ziemi Pomorskiej”, „Ilustrowanego Kuriera Polskiego” i in.
By┬│ wielkim mi┬│o┬Ânikiem rodzinnego miasta i Kujaw. Zmar┬│ w 1974 r.. Zosta┬│ pochowany na miejscowym cmentarzu.

Szpoper Dariusz

(matura 1982)
prof. dr hab. nauk prawnych, polski prawnik

Urodzi┬│ si├¬ w 1963 r. w Drezdenku. W 1982 r. uko├▒czy┬│ Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku. W latach 1982-1987 studiowa┬│ na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gda├▒skiego. W latach 1991-1994 odby┬│ aplikacj├¬ radcowsk┬▒. W 1999 r. uzyska┬│ stopie├▒ doktora nauk prawnych broni┬▒c na Wydziale Prawa i Administracji UMK dysertacj├¬ „Konserwaty┬Âci polscy by┬│ego Wielkiego ksi├¬stwa Litewskiego. My┬Âl polityczna i dzia┬│alno┬Â├Ž w latach 1904-1939”. W 2003 r. przedstawi┬│ rozpraw├¬ habilitacyjn┬▒ „Pomi├¬dzy caratem a snem o Rzeczypospolite., My┬Âl polityczna i dzia┬│alno┬Â├Ž konserwatyst├│w polskich w guberniach zachodnich Cesarstwa Rosyjskiego w latach 1855-1862”, uzyskuj┬▒c stopie├▒ naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa – historii doktryn politycznych i prawnych. W 2010 r. otrzyma┬│ tytu┬│ naukowy profesora nauk prawnych. W 2015 r. – tytu┬│ doktora honoris causa Uniwersytetu Pa├▒stwowego im. Ivane Javakhishvili w Tbilisi.
Prof. D. Szpoper pracowa³ do 2013 r. w Katedrze Historii Pañstwa i Prawa Polskiego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdañskiego. Prowadzi³ wyk³ady z historii prawa polskiego oraz historii doktryn politycznych i prawnych. W latach 2008-2012 pe³ni³ funkcjê prodziekana ds. studenckich Wydzia³u Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdañskiego. Dwukrotnie otrzyma³ przyznan± w plebiscycie studentów Wydzia³u Prawa i Administracji UG nagrodê dla najwiêkszego autorytetu na Wydziale.
Obecnie jest zatrudniony na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warmi├▒sko-Mazurskiego w Olsztynie, a tak┬┐e w Instytucie Ekonomicznym Pa├▒stwowej Wy┬┐szej Szko┬│y Zawodowej w Elbl┬▒gu.
Jest autorem wielu prac, artyku┬│├│w i recenzji. Jest cz┬│onkiem Rady Programowej kwartalnika „Pro Fide Rege et Lege”, Rady Redakcyjnej periodyku „Encyclopedia of Law. The Research and Development”. Zasiada w Radzie Naukowej Centrum Slawistyki im. Czes┬│awa Mi┬│osza przy Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie. Jest r├│wnie┬┐ cz┬│onkiem Rady Naukowej Instytutu Wielkiego Ksi├¬stwa Litewskiego w Kownie oraz Rosyjskiego Towarzystwa Historycznego. Prowadzi wyk┬│ady na Uniwersytecie Wile├▒skim, na Uniwersytecie Witolda Wielkiego w Kownie oraz w Instytucie Historii Rosyjskiej Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie oraz na Moskiewskim Uniwersytecie Pa├▒stwowym im. ┬úomonosowa. Od 2013 r. pe┬│ni funkcj├¬ profesora wizytuj┬▒cego w Moskiewskim Pa├▒stwowym Uniwersytecie Prawniczym im. Olega Kutafina. Wsp├│┬│pracuje tak┬┐e z Moskiewskim Pa├▒stwowym Uniwersytetem Humanistycznym im. Michai┬│a Szo┬│ochowa oraz z Wydzia┬│em Prawa Uniwersytetu Pa├▒stwowego w Tbilisi. Za wk┬│ad w rozw├│j polsko-litewskich stosunk├│w prof. Dariusz Szpoper w kwietniu 2008 r. zosta┬│ laureatem Nagrody Obojga Narod├│w, przyznanej przez Zgromadzenie Parlamentarne Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Litewskiej. We wrze┬Âniu 2009 r. odznaczony zosta┬│ Krzy┬┐em Kawalerskim Orderu „Za Zas┬│ugi dla Litwy”, nadanym przez prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa. Dnia 6 grudnia 2013 r. uhonorowany zosta┬│ odznak┬▒ „Gwiazda Dyplomacji Litwy" za wk┬│ad w rozw├│j obustronnych stosunk├│w mi├¬dzy Republik┬▒ Litewsk┬▒ a Rzeczpospolit┬▒ Polsk┬▒.

Szulc Kazimierz

(matura 1922 r.)
lekarz, uczestnik kampanii wrze┬Âniowej i walk w obronie Francji w 1940 r., kapitan, naczelny lekarz 4. Warszawskiego Pu┬│ku Strzelc├│w Pieszych

Urodzi³ siê 1.04.1904 r. w Choceniu. W latach 1915-1922 by³ uczniem W³oc³awskiej Szko³y Handlowej i Gimnazjum Pañstwowego. Nale¿a³ do Zwi±zku Harcerstwa Polskiego. By³ cz³onkiem dru¿yny im. Kazimierza Pu³askiego.
W listopadzie 1918 r. w ramach Pogotowia M┬│odzie┬┐y bra┬│ udzia┬│ w rozbrajaniu Niemc├│w. W 1922 r. zda┬│ matur├¬, a nast├¬pnie egzamin do Wojskowej Szko┬│y Sanitarnej. Jednocze┬Ânie studiowa┬│ medycyn├¬ na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Obie szko┬│y wy┬┐sze uko├▒czy┬│ w 1929 r. Mianowany zosta┬│ podporucznikiem lekarzem, odby┬│ praktyki w szpitalach wojskowych. W 1939 r. otrzyma┬│ przydzia┬│ mobilizacyjny na komendanta Zespo┬│u Ratownictwa Przeciwgazowego w Warszawie. Kampani├¬ wrze┬Âniow┬▒ w stopniu kapitana przeszed┬│ od Kutna po R├│wne i Tarnopol. W listopadzie 1939 r. zosta┬│ powo┬│any do formuj┬▒cego si├¬ Wojska Polskiego we Francji, mianowany na stanowisko naczelnego lekarza 4. Warszawskiego Pu┬│ku Strzelc├│w Pieszych. Bra┬│ udzia┬│ w walkach w obronie Francji w 1940 r. W czerwcu przedosta┬│ si├¬ do Szwajcarii, gdzie zosta┬│ internowany. Po wyzwoleniu Francji zosta┬│ skierowany do Szkocji. W 1946 r. powr├│ci┬│ do Polski.
W 1948 r. zosta┬│ zatrudniony jako lekarz medycyny przemys┬│owej w Skar┬┐ysko-Kamiennej. Doprowadzi┬│ tam do utworzenia nowoczesnej przychodni przyzak┬│adowej wraz z p├│┬│sanatorium. Pracowa┬│ spo┬│ecznie jako lekarz Zak┬│adowego Klubu Sportowego. By┬│ organizatorem i czynnym uczestnikiem „bia┬│ych niedziel” – wyje┬┐d┬┐a┬│ z ekipami lekarzy i piel├¬gniarek na badania dzieci i doros┬│ych. Dwukrotnie by┬│ radnym Miejskiej Rady Narodowej w Skar┬┐ysko-Kamiennej.
Jego ogromn┬▒ pasj┬▒ by┬│y muzyka i turystyka. W okresie s┬│u┬┐by wojskowej prowadzi┬│ orkiestr├¬ wojskow┬▒ i ch├│r. Uprawia┬│ turystyk├¬ piesz┬▒. Do ko├▒ca ┬┐ycia utrzymywa┬│ kontakt z W┬│oc┬│awkiem. Bra┬│ udzia┬│ w pracach Ko┬│a Wychowank├│w GZK – LZK. Uczestniczy┬│ w zjazdach : III w 1957 r. i IV w 1977 r.
Zmar┬│ 31.01.1992 r. w Skar┬┐ysku-Kamiennej. Zosta┬│ pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Odznaczenia Kazimierza Szulca :
Krzy┬┐ Walecznych, Medal Wojska Ministerstwa Spraw Wojskowych w Londynie, Medaille Commemorative Franacoise de la guerre 1939-1945, Krzy┬┐ Czynu Bojowego Polskich Si┬│ Zbrojnych na Zachodzie, Srebrny Krzy┬┐ Zas┬│ugi, Z┬│oty Krzy┬┐ Zas┬│ugi, Krzy┬┐ Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Tretyn Andrzej

(matura 1974)
profesor nauk biologicznych, rektor UMK

Urodzi┬│ si├¬ 12 kwietnia 1955 r. w Miel├¬cinie. W 1974 roku uko├▒czy┬│ Liceum Ziemi Kujawskiej i podj┬▒┬│ studia biologiczne na Uniwersytecie Miko┬│aja Kopernika w Toruniu. W latach 1978–1981 kontynuowa┬│ nauk├¬ na studiach doktoranckich na Uniwersytecie Wroc┬│awskim. W 1983 r. uzyska┬│ stopie├▒ doktora. Tematem rozprawy doktorskiej by┬│ „Wp┬│yw humianu sodu i faniny chi├▒skiej na ultrastruktur├¬ kom├│rki i na enzymy zwi┬▒zane z membranami i ┬Âcian┬▒ kom├│rkow┬▒”, a promotorem Stefan Gumi├▒ski. Stopie├▒ doktora habilitowanego nauk przyrodniczych w zakresie biologii uzyska┬│ w 1991 r., na podstawie rozprawy „Badania nad rol┬▒ acetylocholiny w mechanizmie dzia┬│ania fitochromu”. Tytu┬│ profesora nauk biologicznych uzyska┬│ w 1996 r. Od 1981 r. jest zatrudniony na UMK, gdzie sprawuje funkcj├¬ Kierownika Katedry Fizjologii Ro┬Âlin i Biotechnologii. W latach 1999- 2005 roku pe┬│ni┬│ funkcj├¬ dziekana Wydzia┬│u Biologii i Nauk o Ziemi UMK. By┬│ tak┬┐e prorektorem ds. bada├▒ naukowych i wsp├│┬│pracy z zagranic┬▒. W 2012 r. zosta┬│ wybrany rektorem Uniwersytetu Miko┬│aja Kopernika w Toruniu.

Waniek Danuta

(matura 1964)
polska polityk, pos┬│anka na Sejm, Szef Kancelarii Prezydenta, Przewodnicz┬▒cy Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 

Urodzi┬│a si├¬ 26 pa┬╝dziernika 1946 r. we W┬│oc┬│awku. W 1964 r. otrzyma┬│a matur├¬ w Liceum Ziemi Kujawskiej we W┬│oc┬│awku, nast├¬pnie uko├▒czy┬│a studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1974–1976 studiowa┬│a politologi├¬ w Wiedniu. W 1977 r. uzyska┬│a tytu┬│ doktora nauk prawnych, a w 1988 r. tytu┬│ doktora habilitowanego nauk humanistycznych.
By┬│a dzia┬│aczk┬▒ Zrzeszenia Student├│w Polskich, PZPR, za┬│o┬┐ycielk┬▒ Demokratycznej Unii Kobiet. W latach 1991-2001 sprawowa┬│a mandat pos┬│a na Sejm I, II i III kadencji. W latach 1994–1995 pe┬│ni┬│a funkcj├¬ podsekretarza stanu do spraw parlamentarnych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1995 r. kierowa┬│a sztabem wyborczym Aleksandra Kwa┬Âniewskiego w kampanii prezydenckiej. o jego zwyci├¬stwie obj├¬┬│a urz┬▒d szefa Kancelarii Prezydenta RP. W 2001 r. zosta┬│a cz┬│onkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a w latach 2003-2005 pe┬│ni┬│a funkcj├¬ przewodnicz┬▒cej KRRiT.
Po odej┬Âciu z tego stanowiska wr├│ci┬│a do pracy naukowej. Zosta┬│a profesorem na Wydziale Politologii w Szkole Wy┬┐szej ALMAMER w Warszawie. Wyk┬│ada tak┬┐e w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Nale┬┐y do Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego oraz do Polskiego Towarzystwa Komunikacji Spo┬│ecznej. Jest autork┬▒ i wsp├│┬│autork┬▒ kilku ksi┬▒┬┐ek oraz kilkudziesi├¬ciu artyku┬│├│w naukowych.
Odznaczona m.in. francusk± Legi± Honorow± oraz litewskim Krzy¿em Wielkim Komandorskim Orderu Wielkiego Ksiêcia Giedymina.

Woy-Wojciechowski Jerzy

(matura 1951)
profesor nauk medycznych
pianista, kompozytor, prezes Polskiego Towarzystwa Lekarskiego

Urodzi³ siê 9 sierpnia 1933 r. w Inowroc³awiu. W 1951 r. ukoñczy³ Liceum Ziemi Kujawskiej we W³oc³awku. Studiowa³ na Akademii Medycznej w Warszawie. W 1957 r. uzyska³ stopieñ magistra, w 1967r. stopieñ doktora, w 1974r. doktora habilitowanego i w 1992r. tytu³ naukowy profesora nauk medycznych.
Praktykowa┬│ w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA. By┬│ cz┬│onkiem Rady Towarzystw Naukowych PAN, kierowa┬│ Zak┬│adem Izotop├│w i Zak┬│adem Medycyny Nuklearnej Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1987r. jest prezesem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Jerzy Woy-Wojciechowski specjalizuje si├¬ w zakresie ortopedii i medycyny nuklearnej. W 1962 r. zastosowa┬│ pioniersk┬▒ w Polsce metod├¬ scyntygrafii do badania ko┬Âci.
Jerzy Woy-Wojciechowski to tak┬┐e znany kompozytor i pianista. Gry na fortepianie uczy┬│ si├¬ od ├│smego roku ┬┐ycia w Podstawowej i ┬Žredniej Szkole Muzycznej we W┬│oc┬│awku. Uko├▒czy┬│ Akademi├¬ Muzyczn┬▒ w Warszawie. Przez trzydzie┬Âci lat spo┬│ecznie prowadzi┬│ Teatrzyk Piosenki Lekarzy Eskulap. Skomponowa┬│ ok. 200 piosenek (m.in. „Goni┬▒c kormorany” z repertuaru Piotra Szczepanika). Jest kompozytorem muzyki do film├│w kr├│tkometra┬┐owych i widowisk muzycznych. Jest autorem 130 prac naukowych, ponad 700 artyku┬│├│w popularno-naukowych oraz ksi┬▒┬┐ek : „Kt├│r├¬dy do medycyny?”, „┬Žpiewaj┬▒cy konsyliarze”, „Poczytanki zdrowotne, czyli grunt ┬┐eby┬Âmy zdrowi byli”, „Opowie┬Âci lekarza, czyli ZOO-z”, „Jan Pawe┬│ II i medycyna” oraz „Q pami├¬ci, czyli „┬Ârodek ┬┐ywota”. Odznaczony Krzy┬┐em Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski – 2001, Krzy┬┐em Komandorskim z Gwiazd┬▒ Orderu Odrodzenia Polski – 2011 oraz Medalem Gloria Medicinae.

Piotr ¯bikowski

(matura 1951)
profesor nauk humanistycznych, wybitny znawca polskiego o┬Âwiecenia i wczesnego romantyzmu

Piotr ┬»bikowski urodzi┬│ si├¬ 1 sierpnia 1935 r. we W┬│oc┬│awku. W 1951 r. uko├▒czy┬│ Gimnazjum Ziemi Kujawskiej i rozpocz┬▒┬│ studia polonistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1972 r. uzyska┬│ tytu┬│ doktora nauk humanistycznych. Za prac├¬ doktorsk┬▒ „Poezja okoliczno┬Âciowa Kajetana Ko┬╝miana” Piotr ┬»bikowski otrzyma┬│ nagrod├¬ indywidualn┬▒ Ministra Szkolnictwa Wy┬┐szego i Techniki. W 1979 r. uzyska┬│ habilitacj├¬ przedk┬│adaj┬▒c dysertacj├¬ zatytu┬│owan┬▒ „Doktryna estetyczno-literacka klasycyzmu postanis┬│awowskiego”. W 1990 r. zosta┬│ profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych, pi├¬├Ž lat p├│┬╝niej profesorem zwyczajnym.
Swoje ┬┐ycie zawodowe zwi┬▒za┬│ z Rzeszowem. Przez ponad 40 lat pracowa┬│ w tamtejszej Wy┬┐szej Szkole Pedagogicznej – od 2001 r. Uniwersytecie Rzeszowskim. Pe┬│ni┬│ funkcj├¬ kierownika Katedry Literatury i J├¬zyka Polskiego, dyrektora Instytutu Filologii Polskiej, a tak┬┐e prodziekana Wydzia┬│u Filologicznego. Stworzy┬│ od podstaw Zak┬│ad Literatury Staropolskiej i Polskiego O┬Âwiecenia. Wa┬┐ne miejsce w jego dzia┬│alno┬Âci zajmowa┬│a dydaktyka: by┬│ promotorem 7 doktorat├│w i ponad 400 magisteri├│w.
Wsp├│┬│pracowa┬│ z Pracowni┬▒ Polskiego O┬Âwiecenia w IBL PAN. By┬│ cz┬│onkiem Komisji Historycznoliterackiej PAN w Krakowie oraz Komitetu Nauk o Literaturze PAN.
Prof. dr hab. Piotr ┬»bikowski jest autorem ponad 160 publikacji naukowych, w kt├│rych wyr├│┬┐nia si├¬ trzy nurty badawcze : zwi┬▒zany z ┬┐yciem i tw├│rczo┬Âci┬▒ poety Kajetana Ko┬╝miana, z zagadnieniami estetyki literackiej p├│┬╝nego o┬Âwiecenia oraz z literatur┬▒ prze┬│omu dw├│ch epok – o┬Âwiecenia i romantyzmu, w kt├│rej by┬│ „niekwestionowanym autorytetem". Rozwin┬▒┬│ poj├¬cie „klasycyzmu postanis┬│awowskiego" . Do jego fundamentalnych prac nale┬┐┬▒ : Klasycyzm postanis┬│awowski. Pr├│ba definicji, Rzesz├│w 1974; Klasycyzm postanis┬│awowski : doktryna estetycznoliteracka, Warszawa 1984; Kajetan Ko┬╝mian : poeta i obywatel, PAN 1972 ; Hugo Ko┬│┬│┬▒taj. Wi├¬zie├▒ i poeta, Lublin 1993; W pierwszych latach narodowej niewoli. Schy┬│ek polskiego o┬Âwiecenia i zwiastuny romantyzmu, Wroc┬│aw 2007; Horyzonty polskiego O┬Âwiecenia. Wyk┬│ady z epoki 1740-1830, Krak├│w 2010 i in. Jako autor wsp├│┬│pracowa┬│ tak┬┐e z wieloma czasopismami („Pami├¬tnik Literacki", „Ruch Literacki", „Zeszyty Historyczne")oraz wydawnictwami encyklopedycznymi (S┬│ownik literatury polskiego O┬Âwiecenia). W 2006 r. zosta┬│ uhonorowany nagrod┬▒ indywidualn┬▒ przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy┬┐szego za „ca┬│okszta┬│t osi┬▒gni├¬├Ž naukowych, dydaktycznych i organizacyjnych”. Zosta┬│ oznaczony tak┬┐e Krzy┬┐em Kawalerskim i Krzy┬┐em Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
Profesor Piotr ¯bikowski zmar³ 20 stycznia 2011 r. we W³oc³awku. Pochowany zosta³ na tutejszym cmentarzu komunalnym.

 
lzk


lzk


lzk

Facebook